Gouden medaille

Het was even stil. Na een paar tellen zei een coach: “Als ik jou verhaal hoor heb jij een gouden medaille gekregen”

Gouden medaille

In de afgelopen periode kreeg ik niet alleen vragen over mijn toekomst, maar ook over mijn leven. Ook door de schoolopdracht werd ik uitgedaagd om mijn leven te beschrijven. Het eerste wat in mij opkwam was dankbaarheid. Dankbaar omdat ik sta waar ik nu sta in mijn leven. Juist door alles wat ik heb meegemaakt ben ik nu waar ik nu ben, en kan ik mensen begeleiden op gebieden waar zij in vastlopen. Terugkijkend op mijn leven, was ik niet altijd dankbaar. Lange tijd leefde ik mijn leven zoals ik dacht dat het goed was. Ik leefde mijn leven zonder erover na te denken. Tot in augustus 2013 mijn leven op z’n kop stond. Van het ene op het andere moment kon ik niets meer. Ik kon niet meer spreken, niet meer lopen, mijn fijne motoriek was totaal van slag. Dit was het dieptepunt van mijn leven. Nadat we van de eerste schrik waren bekomen, en alle onderzoeken waren afgerond kwam de tijd om onze levens weer op te bouwen. Ik zeg we, omdat mijn gezin ook moest leren omgaan met leven na de CVA. Dat ging niet zonder slag of stoot. Er zijn heel wat dingen gesneuveld. Er vlogen pennen door de lucht. Ik heb vele tranen gehuild. Maar na een jaar kon ik zeggen dat ik een leven had na mijn CVA. Ik mocht weer auto rijden, kon weer werken, studeren. Kortom ik had mijn leven weer op gepakt. Voor de buitenwereld was alles weer normaal. Voor mij en mijn gezin was het heel hard bikkelen, er waren vele ergernissen, grote hindernissen die keer op keer genomen moesten worden. Nu acht jaar later loop ik bij tijd en wijle tegen mijn beperkingen aan. Baal ik ervan: .. als ik niet uit mijn woorden kan komen of compleet verkeerde woorden zeg. .. als ik niet voldoende energie heb. .. als ik zo tegen mijn tekortkomingen op loop. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Toen ik met een groep mede coaches sprak over mijn leven. Mijn dankbaarheid uitte maar ook mijn frustraties. Ik vertelde dat ik een leven had voor en een ander leven na CVA. Ik ben bewust dankbaar voor mijn leven. Natuurlijk zijn er heel veel dingen moeilijk, maar ik ben zo dankbaar voor mijn leven nu. Dankbaar omdat: .. ik nog leef, het had zo anders af kunnen lopen .. ik het werk kan doen wat ik zo leuk vind .. ik ondanks alles, opleidingen kan volgen en afmaken .. ik zo gezegend ben

Ik heb een tweede kans gekregen.

Het was even stil. Na een paar tellen zei een coach: “Als ik jou verhaal hoor heb jij een gouden medaille gekregen” Ik keek hem vragend aan. “Hoe bedoel je?”; vroeg ik. “Jij heb een topprestatie geleverd, bent er zoveel sterker uit gekomen”. “Ja, je hebt je belemmeringen, die zijn enorm vervelend, maar je bent er nog”.

Ik was even stil. De tranen liepen over mijn wangen. Want inderdaad zonder mijn CVA was ik nooit daar gekomen waar ik nu ben. Dan had ik mijn leven voor lief genomen en geleefd zonder erbij na te denken.

Uit de grond van mijn hart kan ik zeggen dat ik dankbaar ben. Ene die gouden plak die gaat er komen. Want mijn CVA markeert een mijlpaal. Een topprestatie die herinnert mag worden omdat ik juist door mijn CVA zoveel sterker ben geworden. Ik ben een dankbare coach.

Geplaatst op donderdag 30 september 2021.

Over Gabriëlle Coaching

Dit bericht is geschreven door Gabriëlle Coaching. Het bedrijf valt onder coaching uit Zutphen. Trefwoorden van Gabriëlle Coaching uit ZUTPHEN : persoonlijke coaching, christelijke coaching, begeleiding bij stress, begeleiding bij een burn-out, coaching praktijk, coaching bij overbelasting, life coach, coaching en begeleiding met een creatieve twist.

Lees meer over Gabriëlle Coaching.